अपनी सुनाओ कैसे हो… Apni Sunao Kaise Ho…

अपनी सुनाओ कैसे हो…

मुद्दतों बाद मिले हो, आज अपनी सुनाओ कैसे हो
वो भूली दास्ताँ की कहानी, सुनाओ कैसे हो

अहल ए जहाँ से कई फ़साने सुने है तेरे हम ने,
नयी कहानी अपनी जुबानी, सुनाओ कैसे हो

गुजारे है माह ओ साल इंतज़ार में जो तेरे हमने,
तुम क्या जानो ये नातवानी, सुनाओ कैसे हो

गुलों की खूबसूरती सुना है काँटों से होती है,
याँ तूने दी जो ज़िगर की निशानी, सुनाओ कैसे हो

प्यार तुमसे किया था हमने, ये थी हमारी नादानी,
अब संवर चुकी मेरी जिंदगानी, सुनाओ कैसे हो

कोई इश्क़ ना करे किसीसे, होती है परेशानी,
क्या कह पाओगे ये किस्सा आसानी, सुनाओ कैसे हो

खामोशी की गुफ़्तगू, क्या सुनोगे दास्ताँ हमारी,
क्यूँ ये ज़ुबान बनी अब बे जुबानी सुनाओ कैसे हो

डॉ नम्रता कुलकर्णी
बेंगलुरु
०३/०५/१७

ह्या बाबाचं मन…

ह्या बाबाचं मन…

सगळ्या बाबांना समर्पित🙏🙏🙏

हळूच साद आली कानावर, अहो बाबा होणार तुम्ही पण,
मोहरून गेलो ऐकून जेंव्हा घातली निसर्गानं गवसण।

पोटचं पिल्लू जन्माला आलेलं दिसत होतं हो मला पण,
ह्या बाबाचं गहिवरलेलं मन, कळत होतं का कुणाला पण ?

इवल्याश्या बोटांनी माझं बोट गच्च धरलेला तो क्षण,
सोसल्या जरी नाहीत कळा, झालं होतं माझं पण बाळंतपण

दुरूनच बघता बघता सरून ही गेलं त्याच बालपण,
झुरत होतो खेळण्यापरी, रिक्तच राहिलं खरं माझं आंगण।

शाळा-कॉलेज च्या फी फेडण्याची चणचण,
राब राब राबलो हे दिसलं नाही का कुणाला पण ?

सोप्पं केलं गणित, केमिस्ट्री, फिजीक्स, बाओलॉजि पण,
थकलो होतो तरी सांगितलं होतं का कुणाला पण ?

केल्या सहली, साजरे केले होते सगळेच वार अन सण,
विसरुनी गेले त्या बाबाला दिसले नाहीत हृदयाचे व्रण !

ही रमली मुलांच्यात, मुलांचीच काळजी करायची क्षणोंक्षण,
माझे होताहेत हाल बहाल हे कळलं का नाही तिला पण ?

लेक नांदली सासरी, मुलगा संसारात सुखी अन सून पण,
ह्या बाबाचं मन मात्र राहिलं एकटच, जणू शेताचं कुंपण !

झिजल्या चपला, थकलो आता फिरून गावभर वणवण,
बाबाच्या जीवाला लागला घोर, कुठे गेलेत रे सर्वजण ?

नाही कोणी मदतीला, जाणवते रे थोडीशी आज कणकण,
ह्या बाबाचं मन, अजून का नाही कळत कुणाला पण ?

आसुसलयं तुमच्या ओलाव्याला आता रखरखीत म्हातारपण,
मुलं वसली बाहेरगावी, सोडून गेली रे, ती म्हातारी पण।

आयुष्याच्या उतरणीला येते रे सगळ्यांची आठवण,
पापण्यांनी आसवं पुसत, स्मृतींचे उतू गेलंय आधण।

आता लटकलोय तसबीरीत, घातलाय चंदनाचा हार पण,
पिंडाला कावळा न शिवता, करत राहिला तो भ्रमण…
करत राहिला तो भ्रमण…
ह्या बाबाचं मन, कधीच कळलं नाही रे कुणाला पण…
कधीच नाही कळलं कुणाला पण…!!!

NK
११/०६/१८

The Path Less Trodden…

This is a beautiful poem in Marathi by my good friend Dr Charuta Gaiki…Which I have attempted to translate in English…

The path less trodden…

O death ! Come just once for me, as you come for others with much ease,
Wandering through weary bodies, come like the meandering enchanting breeze…

The rippling water shimering in the luminescent moon beam,
Come like the unimaginably imaginable exquisite dream…

Take me from the realm of existence to nothingness,
As the sky embraces the earth in the arms of the horizon’s infiniteness…

Leaving behind all the baggage and walking along the footprints of time,
Along the unknown, unseen path fading over the mountains we’ll climb...

NK

हसरतें…Hasratein…

हसरतें…

दाना थे, गो लोग कहें नादान हमें,
कोई तो शक़्स कहे इन्सान हमें

गोया बेचने ईमान खड़े बाज़ारों में,
कहते अहल ए जहाँ बेईमान हमें

कभी भिगोना कैफ़ की बारीश में,
काँटों का ना यूँ बनाना निशान हमें

उलझनों में फंसी है जिंदगी इतनी,
तू गर मेहरबान, जीना आसान हमें

अर्ज इतना, बन जाओ निगहबान,
कर दो बस इतना तुम एहसान हमें

ऐ साकिया,तू तो मगर पहचान हमें,
बस इतनी हसरत है के तू जान हमें

डॉ नम्रता कुलकर्णी
बेंगलुरु
३०/०५/१७

Painting by Ilayaraja is only for depicting the emotions of the poem, no copyright violation intended.