पणती…पण ती…

Advertisements

कायापालट… Kayapalat…

End of another year…Getting rid of accumulated negativity and treading new paths in search of positivity…

Wishing you all a happy new year…May all your aspirations and wishes get fulfilled 🙏🙏🙏

Also praying for a friend fighting for his life…🙏🙏🙏

कायापालट…

वर्षा अखेर,आठवणींच्या गदारोळात मी,
एकला चाललो बांधून त्यासी डोईवर गाठोड्यात मी।

विखुरलेल्या भावना, जशा त्या चांदण्या,
एकटाच तिमिरात निशाचर, त्यांना वेचीत मी।

शरण आलो साक़ी मैखान्यात तुझ्या या,
जिथे साग़रात मद्य, मद्यात नशा, नशेत मी।

दे मज आश्रय आज ह्या एकच रातीला,
होता भोर मग जाईन मिहीरा संगे परत मी।

अरुणोदया संगे शोधीन नव दिशा, अनोख्या वाटा,
शृंगारलेल्या किरणालंकृत सुर्योदयात मी।

फाडून सगळे जुने प्राक्तन्नांचे नकाशे विखुरले,
पाऊल खुणांनी जन्मलेल्या पायवाटेवर चाललो धुंदीत मी।

डॉ नम्रता कुलकर्णी
बेंगलुरु
३१/१२/१७

रंग प्रेमाचे…Rang Premache…

थोडासा रूमानी हो जाये …

रंग प्रेमाचे…

तुझ्या रंगात रंगले मी,
नात्यात ह्या गुंतले मी।
भरले प्रीतीचे रंग तुझे,
माझ्या श्वेत तसबीरीत मी।

मेंदीच्या पानांनी रंगली,
हातावर लाली ही सजली।
करी मंजुळ नाद मनगटी,
हिरवा चुडा भरलेला मी।

विड्याचे पान गालात,
ओठावर उमले गुलाली।
काळ्या भोर मेघ केशातून,
चांदणी फुले माळीली मी।

बकुळीहार निळकंठी,
डोले पलशाची कर्णफूली।
रंगात रंगवूनी मज तू,
रंगून झाली पितांबरी मी।

श्वेतांबरी मी होती कधी,
सप्तरंगी इंद्रधनु झाले मी।
तुझ्या प्रेम रंगात रंगूनी,
रंग उधळीत गेले मी,
मलाच विसरूनी गेले मी।

डॅा नम्रता कुलकर्णी
बेंगलुरु
१३/०३/१७

Disclaimer: the picture used is one of Raja Ravi Verma paintings, solely for the purpose of depicting the emotions. No copy right intended.

पागलखाना…एक नयाअंदाज़ …

Recently I came across an interesting type of gazal wherein each sher was in two languages, but the meter, meaning, kaafia, raadif etc was maintained.

This is an effort on my part to recreate that type of gazal…

पागलख़ाना…

ये दुनिया लगे है जैसे इक पागलख़ाना,
मानवा तू काय जगलास जर हे गुपीत जाणले ना

वाईज़ ओ शेख़ समझ ना पाये ज़माना,
समझदारच जाणे अन म्हणतो यासी पागल खाना

लिख गये वो जनाब फ़ाज़ली ये फ़साना,
म्हणुनी गेले ही दुनिया तर जादूचे खेळणे आहे ना

है यहाँ हर शख्स अजीब सा अनजाना,
घातले सर्वांनी मुखवटे, खरा चेहरा कुठेची दिसेना

ना टूटे किसी का ज़मीर, यही है माना,
विस्कटलेल्या तूकड्यांना जोडतो साकी तुझा घराना

बुतपरस्त होकर ना है मुझे अब जीना,
निष्ठूर रे मानवा तू अंतर्मनात कधीतरी झाक ना

कहूँ इसे बुतखाना,खिलौना या मैखाना,
दुनिये तुझ्या शिल्पकाराला देखील समजेना

न कोई मुझसा मस्तमौला, मुझ में थी अना,
बघूनी विश्वरूप तुझे, नतमस्तक मी तव चरणा