रंग प्रेमाचे…Rang Premache…

थोडासा रूमानी हो जाये …

रंग प्रेमाचे…

तुझ्या रंगात रंगले मी,
नात्यात ह्या गुंतले मी।
भरले प्रीतीचे रंग तुझे,
माझ्या श्वेत तसबीरीत मी।

मेंदीच्या पानांनी रंगली,
हातावर लाली ही सजली।
करी मंजुळ नाद मनगटी,
हिरवा चुडा भरलेला मी।

विड्याचे पान गालात,
ओठावर उमले गुलाली।
काळ्या भोर मेघ केशातून,
चांदणी फुले माळीली मी।

बकुळीहार निळकंठी,
डोले पलशाची कर्णफूली।
रंगात रंगवूनी मज तू,
रंगून झाली पितांबरी मी।

श्वेतांबरी मी होती कधी,
सप्तरंगी इंद्रधनु झाले मी।
तुझ्या प्रेम रंगात रंगूनी,
रंग उधळीत गेले मी,
मलाच विसरूनी गेले मी।

डॅा नम्रता कुलकर्णी
बेंगलुरु
१३/०३/१७

Disclaimer: the picture used is one of Raja Ravi Verma paintings, solely for the purpose of depicting the emotions. No copy right intended.

Advertisements

पागलखाना…एक नयाअंदाज़ …

Recently I came across an interesting type of gazal wherein each sher was in two languages, but the meter, meaning, kaafia, raadif etc was maintained.

This is an effort on my part to recreate that type of gazal…

पागलख़ाना…

ये दुनिया लगे है जैसे इक पागलख़ाना,
मानवा तू काय जगलास जर हे गुपीत जाणले ना

वाईज़ ओ शेख़ समझ ना पाये ज़माना,
समझदारच जाणे अन म्हणतो यासी पागल खाना

लिख गये वो जनाब फ़ाज़ली ये फ़साना,
म्हणुनी गेले ही दुनिया तर जादूचे खेळणे आहे ना

है यहाँ हर शख्स अजीब सा अनजाना,
घातले सर्वांनी मुखवटे, खरा चेहरा कुठेची दिसेना

ना टूटे किसी का ज़मीर, यही है माना,
विस्कटलेल्या तूकड्यांना जोडतो साकी तुझा घराना

बुतपरस्त होकर ना है मुझे अब जीना,
निष्ठूर रे मानवा तू अंतर्मनात कधीतरी झाक ना

कहूँ इसे बुतखाना,खिलौना या मैखाना,
दुनिये तुझ्या शिल्पकाराला देखील समजेना

न कोई मुझसा मस्तमौला, मुझ में थी अना,
बघूनी विश्वरूप तुझे, नतमस्तक मी तव चरणा

भावमुद्रा सागरी…Bhavmudra Sagari…

भावमुद्रा सागरी…

सागरी लाटां करती मैत्री किनारी,
कोणं वाली सुरकुत्यांना मुखावरी ?

ओहोटी-भरतीचे चक्र चाले निरंतरी,
भाव येता जाता ओसरती चेहऱ्यावरी।

शिंपल्यात मोती उठून दिसे भारी,
पापण्यांची झालर अश्रुंचे मोती धरी।

हिंदोळ्यां वर डोलते नौका पैलतीरी,
अश्रु तरळी नयनी, घरंगळती गालावरी।

किरणांच्या प्रतीबिंबीत छटा मनोहारी,
आनंद, दु:ख, क्रोध, आस दिसे मुखावरी।

लाल बिंब ते लोपले दूर क्षितिजावरी,
ज्योत विझवुनी उडे मनपाखरू दूरवरी।

शांत लाटा, निश्चल त्या संथ पाण्यावरी,
सरल्या सुरकुत्या परत न येण्यापरी।

अग्निपंख घिरट्या घालतो सागर तीरी,
मन पाखराच्या पिंजऱ्याचे पाश सोनेरी।

डॅा नम्रता कुलकर्णी
बेंगलुरु
०१/०१/१७

मनकवडा…Mankawada…

येशील ना तू परत माझ्या रिक्त आयुष्यात,
बघ कवडसा डोकावे ढगापल्याड श्रावणात।

आस ही निरंतर तिमिराने वेढलेल्या मनात,
क्षितिजावर दिसे त्या मिहीराच्या आगमनात।

कुणाच्या खांद्यावर कुणाचे ओझे…? konachya khandyawar konache ojhe…?

कुणाच्या खांद्यावर कुणाचे ओझे,

जगतात येथे म्हणूनी तुझे न माझे।

कुणा साठी कोणी नाही आज इथे,

अश्रूंच्या भावनांचं पाणी जिथे थिजे।

कोमेजल्या मनाच्या संवेदना जिथे,

कसे उगवतात गुलाब रोज हे ताजे ?

खुर्चीच्या मानाला ना साजेनासे वागे,

तरीही म्हणतात आम्हीच तुमचे राजे !

धगधगती चिता विजली नाही अजून,

तसबिरी वर चंदनाचा हार कसा साजे ?

NK 26/8/17